Transparantie, duidelijkheid en samenwerking is het motto van dit college In deze crisistijd. Geen eenvoudige opgave. Breda’97 heeft respect voor bezuinigingsplannen die de burger zo min mogelijk treffen. Maar we moeten er voor zorgen dat we met investeringen de maatschappij mede aan de gang moeten houden. Alles op slot zetten is vaak het paard achter de wagen spannen. Het ziet er nu naar uit dat investeringen worden vergeten in de drang om alleen maar te bezuinigen. Duidelijk en transparant is nog iets anders.

Mijn vraag is wanneer komt die transparantie, die duidelijkheid en die samenwerking. De kaderbrief gaat opnieuw net zoals het coalitieakkoord uit van weer talloze verdere studies. De oplossingen en duidelijkheden worden naar morgen verschoven. We zullen tot aan de begroting moeten wachten voordat Breda kennis kan nemen van wat ons te wachten staat. Dit in tegenstelling tot de plannen die er al bij de formatie waren. Breda’97 vindt dat de stad recht op die duidelijkheid heeft. De inwoners, wijken en dorpsraden, ondernemers, organisaties en instellingen wachten op uw plannen.

Er moet blijkbaar nog veel gebeuren voordat wij precies weten waar we aan toe zijn. Uit de dorps- en wijkraden komen geen signalen. Trouwens de dorps- en wijkraden kwamen ook helemaal niet voor in het coalitieakkoord. Dus sta ik dan ook niet verbaasd. Het is te betreuren dat die burgers, die zich buitengewoon inspannen voor leefbaarheid, niet in een gesprek worden betrokken bij de bezuinigingsoperatie. Geen prekadernota. Tot nu toe geen mening van burgers. De brief die nu uitgaat van de coalitie partijen richting de wijk en dorpsraden voor overleg is het minste wat we kunnen doen.

Iedereen moet het doen met suggesties uit de paragraaf Zuinig en Doen @ Breda. Maar het is wel die burger die de bezuinigingsmaatregelen moet begrijpen wilt u begrip krijgen voor uw toekomstige plannen. Het college kondigt nu een kerntakendiscussie aan. Wij stellen bij voorbaat dat wij alleen met die discussie meedoen als alles aan bod mag komen. Geen voorwaarden en geen uitzonderingen vooraf. Alles moet bespreekbaar zijn.

Het college zet in op verhoging van de woningproductie. Wij vragen met reden af, hoe men dat wil doen in een tijd dat de huizenmarkt is ingestort en dat er door projectontwikkelaars nauwelijks wordt gebouwd. In een tijd dat we blij mogen zijn dat de drie Bredase woningcorporaties, waarmee het vorige college prestatie afspraken heeft gemaakt, nog steeds instaat zijn te bouwen.

In de Kaderbrief legt het college de verantwoordelijkheid bij burgers wanneer het gaat om medeburgers die op een of andere manier hulp nodig hebben. Terug naar de nabuurplicht, terug naar mijn broeders hoeder. Op zichzelf is daar niets mis mee. Maar de manier waarop het college het wil aanpakken, laat ons alleen maar vraagtekens plaatsen over de uitvoerbaarheid. Men kijkt daar niet naar oplossingen die niet werken. Om vandaag aan vrijwilligers te komen is niet eenvoudig en daar is volgens het college de hulp op gebaseerd.

Wat gelden er voor regels wanneer de overheid wel aan bod komt. Hoe wordt er aangepakt wanneer een bijstandsmoeder onder de armoede grens komt? Zelfs de vraag is: wat is voor het college de ondergrens? Een heleboel versoberingen die u noemt geven juist aan velen dat beetje levensvreugde. Maar allereerst Iedereen wil weten waar men aan toe is.

Aan de kwaliteit van de samenleving kan men zien, hoe men omgaat met diegene die het minder getroffen hebben in de maatschappij. Niemand kiest vrijwillig voor zorg of voor armoede. Dan is er altijd iets mis. Dat geldt ook voor het mondiaal beleid. Ik constateer dat het college in 2012 er op een andere manier mee om wil omgaan. In ieder geval niet meer zoals wij met elkaar hebben afgesproken. Ook hiermee geeft dit college een visitekaartje af wanneer een bijdrage wordt gevraagd van onze rijkdom voor een ander. Tot slot vragen we ons af waar zijn de maatregelen die het college denkt te nemen om de werkgelegenheid te bevorderen. Wij hebben gezocht maar we hebben geen plannen kunnen vinden.

De Kaderbrief heeft ons niet die duidelijkheid gebracht waar op we gehoopt hadden. We hadden een nota verwacht waarin we waren tegengekomen welke wegen dit college wil gaan bewandelen om samen met de stad tot een gedragen bezuiniging te komen. Breda’97 stelt een discrepantie vast tussen de daadkracht die werd bejubeld bij de start van dit college en de feiten van vandaag.

Pieter van Yperen